پچپچه

آرتور رمبو گفت:
نویسنده : آری - ساعت ٤:٠٩ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱٧ بهمن ،۱۳۸٩
 

 

                                    Arthur Rimbaud in New York", 1978-9

آرتور رمبو گفت:

شاعر هنگامی بینا می شود که حواس خود را به طرزی منطقی ، اما بی حد و حصر مختل کند. او باید طعم همه نوع عشق و همه نوع رنج و هم گونه جنون را بچشد، باید مخدرات را در خود بیازماید و عصاره ی آنها را در خود نگهدارد. او باید شکنجه ای را تحمل کند که در آن به همه ی ایمانش ، به همه ی نیروی فوق انسانی اش نیاز دارد و آنگاه در میان خلق به عنوان « بیمار بزرگ» ، «تبه کار بزرگ» و «ملعون بزرگ»  و نیز به نام علّامه ی دهر شناخته شود، زیرا در این صورت است که او به «مجهول» می رسد. وقتی روان خود را پرورش داد و در این راه از همه غنی تر شد به مجهول می رسد و درست هنگامی که به کشف و شهود شاعرانه ی خود واقف می شود که شعور  دریافت آنها را دیوانه وار از دست داده باشد، بگذار تا او در این جهش خود، به دست عوامل ناخوانده  و ناشنیده نابود شود، زیرا به دنبال وی کارگران هولناک دیگری خواهند آمد، تا کار خود را از همان نقطه ای که او به زانو درآمده است، آغاز کنند.   

برگرفته از کتاب از رمانتیسم تا سوررئالیسم/ ترجمه حسن هنرمندی